overlijden Jos Vandeperre

Beste familie, beste vrienden,

We zijn hier vandaag samengekomen om afscheid te nemen van Jos.

Jos Vandeperre…onze goede vriend “is niet meer”…Hij is begin oktober ziek geworden en de eerste diagnose was “een serieuze griep”. Op 13 oktober werd hij opgenomen in het ziekenhuis omdat “de griep” maar niet wou verbeteren. Heel snel kwam de diagnose van acute leukemie en startte de behandeling onmiddellijk op…Hij had er veel moed op en wou er volledig voor gaan…maar de kanker besliste er anders over en op zaterdag 28 februari is Jos gestorven.

We zijn hier vandaag met velen om ons verdriet te delen, maar vooral willen we onze dankbaarheid uitdrukken voor zijn leven…

Jos zelf aan het woord

Bij aanvang van deze dienst willen we graag Jos zelf aan het woord laten.  Ik  lees nu een tekst die werd samengesteld door zijn dochters Mieke en Nele.

 

Ons vokke was een man van weinig woorden.  Hij hield niet van small talk, roddel, of praatjes over het weer.  Vaak sprak zijn blik boekdelen, en moest je daaruit opmaken hoe hij over iets dacht.

Maar anderzijds was hij ook een man van veel woorden.  Een huis vol boeken, een hoofd vol kennis en feiten.  Was er in de vriendenkring een pensioen of een symbolische verjaardag?  Hij hield de pen vast voor een treffend lied.  Vroegen we ons af hoe je best Lyon passeerde onderweg naar het zuiden? Hij had geen GPS nodig. Gingen we naar de Pyreneeën op vakantie, dan kregen we zomaar voor de vuist weg een lesje over de vervolging van de katharen in de 13e eeuw.

In wat de laatste jaren van zijn leven zouden blijken, verbaasde hij ons echter allemaal met zijn taalvaardige capaciteiten. Tijdens zijn pelgrimstocht naar Santiago de Compostela hield hij 4 maanden lang een blog bij, waar hij om de paar dagen relaas uitbracht over zijn tocht.  Over de regen die met bakken uit de lucht viel, over de geschiedenis van de streek waar hij door trok, over de natuur die hij zag, de mensen die hij tegenkwam, …

Uit die blog kunnen we vandaag troost en steun putten.  In de blogpost over zijn redenen om naar Compostela te gaan haalt hij aan dat hij zijn pelgrimage ziet als een overgangsritueel.  Een moment om bij het einde van zijn beroepsloopbaan even stil te staan en niet “zomaar van een actief leven in een actief pensioen te hollen”.  Een moment, niet alleen om achteruit te kijken, maar ook vooruit: wat wil ik nog met de rest van mijn leven?   Hij wou hiervoor rustig de tijd nemen.  Hij had de dood een aantal keren van heel dichtbij ontmoet: op een jaar tijd verloor hij zijn vrouw en zijn ouders.  “Ook dat heeft tijd nodig”, schrijf hij zelf, “niet om te vergeten maar om mee te leven”.

Vandaag zijn wij hier ook samen voor een overgangsritueel.  We staan stil bij het leven van ons vokke en zullen voor altijd met zijn herinnering verder leven.

Een andere belangrijk motief in zijn voettocht was verbondenheid.  Zoals hij het zelf zegt: “Je leeft alleen echt in verbondenheid met anderen. In de grote  maatschappelijke verbanden en in je eigen kleine micro wereld. Ik heb me ook altijd sterk verbonden gevoeld in tijd. Je bent een schakel in de geschiedenis. In je eigen familiale geschiedenis, erfelijkheid en opvoeding, maar ook in een maatschappij die maar is wat ze is door wat mensen er in de loop van de geschiedenis van gemaakt hebben.”

Vandaag zijn wij hier samen, verbonden in ons verdriet omdat ons vokke, onze opa, onze vriend, kameraad, broer, er niet meer is.  Hij is de schakel die ons vandaag hier samen brengt, de link tussen gisteren en morgen, tussen vandaag en de eeuwigheid.

 

Sommige woorden op de blog hebben nu een wat wrange bijklank gekregen: ‘Ik wil op mijn 60ste nog eens een neus zetten naar Pietje. Ge hebt me nog niet, zie eens wat ik nog kan.’ Heeft Pietje het hem kwalijk genomen?    We zullen het nooit weten.

Waar we wel zeker van zijn, omdat hij dat letterlijk zo tegen ons gezegd heeft op het moment dat de diagnose van leukemie gesteld werd, is dat ons vokke tevreden was met het leven dat hij geleid heeft.  Hij zou nog vechten voor zijn genezing, maar had er vrede mee als deze ziekte toch het einde zou betekenen.

Wanneer je de blogpost herleest, merk je ook dat hij zich steeds ten volle bewust was van de mooie dingen die hem overkwamen.

Op 3 maart, bij een van de laatste voorbereidingstochten voor zijn vertrek, schrijft hij: “Wat heb ik vandaag geoefend: mijn fysiek: 26 km gestapt.  Stappen langs een getekende route op de GPS.  Misschien het belangrijkste: regelmatig stoppen, op een bankje gaan zitten en van het landschap genieten.”

Op  13 april, bij aankomst van de eerste etappe: “Het is een hele mooie etappe geweest.  Dikwijls ook heel emotioneel want deze route bracht me langs vele plaatsen waar ik goede herinneringen aan had.  Signy-l’Abbaye waar ik met Wis eens een verlengd weekend geweest ben, Reims bijna vaste stopplaats op weg van en naar het zuiden, Accolay waar ik donderdag nog langs de camping ben geweest waar we samen de laatste keer met de caravan op vakantie geweest zijn.  Mooie en emotievolle herinneringen.  Dat neemt niet weg dat ik genoten heb van de mooie landschappen, de prachtige natuur en de plezante contacten met de mensen.  Ik heb me geen moment slecht of eenzaam gevoeld.  ”

Op  23 mei, in de omgeving van Santander: “Wat ben ik toch een gelukkig man.  Zo te mogen en te kunnen stappen in deze prachtige omgeving.  Wat kan het leven toch simpel en mooi zijn op de camino.”

Hij was geen klager.  Hoewel de regen dat voorjaar overvloedig viel, bleef hij steeds de moed er in houden.  Zo getuige de blogpost getiteld “aprilse grillen”.  Het landschap wordt zo mooier nog mooier.  Alleen de blauwe lucht ontbreekt nog.  Maar dat zal wel komen zeker.”

Ik hoop dat het vertrouwen dat ons vokke had ons mag inspireren. Ook voor ons zal die blauwe lucht wel weer komen.

 

Tijdens zijn voettocht was er een lied dat – zijn eigen woorden – “op 1 stond in zijn hitparade”, en dat was ‘Le temps des cerises’.  Een strijdbaar liefdeslied dat ontstond tijdens de eerste commune van Parijs in de 19e eeuw.    Wij luisteren naar dit lied.
Muziek: CD Chanson Een gezongen geschiedenis van Frankrijk, CD 2, Nr 4: Bobbejaan Schepen ft Geike Arnaert: ‘Le temps des cerises’(4’19)

 

Gedicht: Canto General van Pablo Neruda

Pablo Neruda, Chileens dichter,  schreef in zijn memories: “Ik beken, ik heb geleefd”: kunnen mijn gedichten een deel zijn van de strijd van de mensheid?  Het canto general is het antwoord op die vraag.  Het is een kroniek van Latijns-Amerika, de vernederingen maar ook de overlevingskracht van de gewone mensen.  Het is een epos over verknechting en bevrijding, over het bewustzijn mens te zijn en in een gemeenschappelijke bestemming te geloven.  Kris Van Elsen leest de tekst voor.

Je hebt me  broederlijkheid gegeven voor wie ik niet ken,

Je hebt  voor mij de kracht verzameld van allen die leven.

Je hebt me het vaderland terug geschonken als in een geboorte.

Je hebt me de vrijheid gegeven die de eenzame niet heeft.

Je hebt me geleerd de goedheid te ontsteken, als het vuur.

Je gaf me de rechtlijnigheid die de boom vereist.

Je leerde me de eenheid en het verschil tussen de mensen zien.

Je toonde me hoe de smart van een mens gestorven is in de overwinning van allen.

Je leerde me slapen op de harde bedden van mijn broeders.

Je deed me bouwen op de werkelijkheid als op een rots.

Je maakte me vijand van de booswicht en muur van de waanzinnige.

Je hebt me de klaarte van de wereld en de mogelijkheid van de vreugde doen zien.

Je hebt me onverwoestbaar gemaakt want met jou eindig ik niet in mezelf.

 

Muziek: Youkali van Kurt Weill, live door Ludo

 

Levensloop

Allerbeste Mieke, Nele, Tom,Guy, Hannes en Arno, Beste familie, vrienden en aanwezigen allemaal,

 

Ik ga proberen een tekst met belevingen en herinneringen aan Jos te lezen…deze tekst is tot stand gekomen met hulp van zijn familie en zijn zeer goede vrienden. Je zal mij regelmatig Jos horen zeggen…maar ook “DE Perre” want voor ons was zijn roepnaam “DE Perre” met de klemtoon op “DE”…

 

Jos werd geboren als oudste van 6 kinderen op de boerderij in Genebroek.  Sportief was hij al van jongs-af-aan en dat is zo gebleven…Want…als kleuter fietste hij al op een rood fietsje met dikke bandjes van Meerhout naar het ouderlijk huis in Stelen.  Hij leerde er zwemmen in het kanaal en bewees dit door op een varende boot te kruipen.  Toen hij vier was  verhuisde het gezin naar Eindhout. Ondertussen speelde Jos ook voetbal…samen met zijn broers EN geloof het of niet…maar zij speelden in de eerste ploeg! Als arbeider begon hij zijn loopbaan in het Kempisch meubelbedrijf en kwam even later terecht bij de Bell Telephone …na een actie op deze fabriek werd hij ontslagen…nadien werd hij vrijgestelde bij KAJ Turnhout.

Wij ontmoetten “De Perre” begin jaren zeventig, vorige eeuw in de KAJ en hij viel onmiddellijk op door zijn fonkelende oogjes, door zijn enorme en ruime kennis over alles en nog wat en door zijn eenvoud. Jos werd heel snel het boegbeeld voor de actie “vormingskansen en kredieturen NU!” Zoals zoveel jongeren uit een arbeidersgezin had hij vroegtijdig de schoolbanken verlaten…hij startte in school met de Latijnse…het schoolse systeem boeide hem langs geen kanten en stopte ermee. Jos had voldoende intelligentie en capaciteiten  om zelf zijn weg te zoeken. En “DE Perre” maakte zijn weg en deze begon  zeker met en via de KAJ…Hij vond daar een uitdaging om zijn kennis te verruimen en te verdiepen …vooral in de geschiedenis, literatuur, talen, lectuur over andere landen, politiek, ideologie, cultuur en muziek…Met zijn basiskennis en bagage had hij voldoende om deze thema’s zelf te exploreren en zich eigen te maken. Samen met Jos deelden wij ervaringen en dromen…wij voerden samen actie en deelden vele pamfletten uit…wij kalkten onze aanklachten tegen de maatschappij op bruggen en wegen over heel de Kempen…Onze vriend “DE Perre” was van veel markten thuis en hij voelde zich ook overal thuis…hij maakte in die tijd het lied van Mistero Buffo “wij zijn thuis op de hele wereld…onze wet is de vrijheidsdrang…” als zijn lijflied…hij zong het op vele plaatsen en vooral op weekends met KAJ…Verder had Jos enorm veel werkervaringen…hij kon meubels maken, leder bewerken en lassen … hij werkte jaren lang in een continu systeem tussen de plastiek in Winkelomheide en eindigde zijn werkcarrière als vormingswerker in het FIETSENATELIER  van Mol. Hij ging op pensioen op zijn zestigste…MAAR …Jos bleef actief in verschillende sociaal bewogen organisaties…EN … zoals jullie weten gaat een geëngageerd mens eigenlijk nooit op pensioen! VOORAL wou hij ook nog  veel van de wandelwereld zien en beleven.

Zijn inzet was steeds toekomstgericht en op die manier zette hij zich ook in voor “arbeid en milieu”…want hij was ook een wandelaar en een jogger en de omgeving tussen Laakdal en Tessenderlo, de bossen van de Merode waar Laak en Nete mekaar omarmen …waren zijn geliefkoosd terrein gewoon omdat het prachtige natuur was en dit niet mocht verloren gaan.  Zijn sportieve inspanningen brachten hem heel ver: hij begon zijn loopsport op “de cross der jongeren” en viel op aan de aankomst door een grote spandoek te tonen met als opschrift “KREDIETUREN NU!”…en hij is blijven lopen en regelmatig ook  op verplaatsing… hij liep de marathons van de medoc, Berlijn, Londen, Echternach, Barcelona en New York.  Jos deed ze allemaal!

 

Zijn laatste job als “vormingswerker”  in het fietsenatelier bracht hem terug bij de bron van zijn engagement “vorming van onderuit”…geen grote theorieën, maar dagelijks vanuit de realiteit kennis en inzichten opbouwen… hij vond het enorm belangrijk dat je “kansen” kon geven aan iedereen …en vooral alle mensen  serieus nemen …was zijn sterkte…vooral diegene die de minste kansen krijgen in onze maatschappij…

Jos toonde in zijn voorbije leven veel engagement. Als vrijwilliger was hij er ene van het eerste uur tot het laatste… Zijn inzet vertrok meestal vanuit verontwaardiging. Geconfronteerd met wantoestanden of met slachtoffers in deze maatschappij…koos Jos ervoor om zijn verontwaardiging om te zetten in engagement. Waar anderen klaagden aan de zijlijn, ging Jos op zoek naar mogelijkheden om iets te doen. Hij zocht een plek waar hij zijn verontwaardiging kon omzetten in daden. Dat deed hij vooral in het ACV. Ontelbaar zijn de betogingen waarin hij mee opstapte in Brussel en zelfs in Parijs…zijn overtuiging was “een andere wereld is mogelijk, indien wij ons daarvoor inzetten…” Een wereld zonder kernraketten, een wereld met waardig werk voor iedereen en dit met sociale bescherming voor iedereen was zijn droom…Jos is ook een medewerker van Oxfam Wereldwinkel In Geel en Laakdal… Hij deelde met velen een zorg voor de samenleving hier en overal in onze wereld. Hij wilde fundamentele verandering en in afwachting daarvan bleef hij niet bij de pakken zitten…zijn solidaire inzet was eigenlijk voortdurend een aanklacht tegen het vertoon van ernstige mankementen in de samenleving.

Wij kunnen niet anders dan ook iets  zeggen over zijn passie voor muziek! Al in zijn jonge jaren was hij bezig met muziek. Als DJ en als medeoprichter van de jeugdclub “ ’t Zolderke”. Muziek zou heel zijn leven een constante blijven. Jos kende er veel van en had vooral  interesse in klassieke muziek, in strijdliederen, volksmuziek ,Franse chanson en Argentijnse tango…en zijn uitgesproken favoriet was heel duidelijk Wannes van de Velde … Jos startte aan de muziekschool en leerde accordeon spelen bij Ludo Mariën…hij vond het een eer om bij Ludo les te mogen volgen en vond hem een fantastische muziekleraar en kunstenaar…Ludo verzorgt hier vandaag de muziek en ik weet zeker dat Jos dit formidabel vindt! Accordeon spelen ok…maar daarvoor moest hij ook notenleer volgen en theoretisch was dat gn enkel probleem…maar zingen en toon houden was een redelijke ramp…zijn dochters oefenden met hem zoveel als mogelijk maar dat mocht niet helpen…AMC ging hem beter af. Jos oefende  veel op zijn accordeon en zette door als geen ander … bij elke gelegenheid maakte jij muziek en deze  weerklonk van hier tot in Rochegude…feestjes werden opeens veel gezelliger omwille van zijn mooie teksten en muziek…Ondertussen was Jos ook bij het Geelse koor van AL- arm… hij speelde graag samen met zijn accordeonvrienden hun strijdliederen…want optreden bij acties deed hij graag en paste volledig in zijn visie! Hij geloofde in mensen die zelf het woord nemen en deze woorden kunnen zingen en spelen op een podium was helemaal iets voor Jos.

 

Verder zullen wij Jos blijven herinneren als een zeer trouwe man aan zijn Wis en zijn gezin. Toen wij Jos en Wis leerden kennen zagen wij onmiddellijk dat het klikte tussen hun twee…zij maakten van hun huis een soort van “opendeur” waar iedereen terecht kon en er werd vooral veel gelachen …want als Wis in de buurt was kon je niet anders dan smakelijk lachen. Jos en Wis was voor ons een koppel uit de duizend met prachtige kinderen en dat is zo gebleven tot op de dag van vandaag. Want wij zijn getuigen geweest van de ongelofelijk inzet van Mieke en Nele voor hun vokke!

Sinds vele jaren gaan wij samen met verschillende vrienden op verlof naar de Provence meer bepaald in Rochegude…Wis heeft al die jaren er ook fel van kunnen genieten en onze vriend Jos was daar uiteraard onze gids door elk stukje pad en kronkel die je maar kon vinden…ook onze geschiedenisleraar; Want ongevraagd legde hij de geschiedenis uit van ieder dorp dat wij passeerden!

“DE Perre”  was trouw aan zijn vrienden…aan zijn afspraken…aan zijn wandelen…aan zijn visie over mens en maatschappij…Jos was een wandelend geheugen over alles en nog wat…hij kende alle kaarten over vele streken vanbuiten…hij was onze GPS en encyclopedie wanneer wij dit ook maar nodig hadden…Wij herinneren Jos als een zorgende en bezorgde man…hij wou dat zijn omgeving het goed had en wij kunnen niet anders dan onze bewondering uitspreken voor de jaren dat hij zelf de zorg opnam voor Wis tijdens haar ziek zijn…Hij vond dit heel vanzelfsprekend…deed dat zeer eenvoudig en zijn doorzettend karakter heeft hem daar zeer zeker bij geholpen…

Want een doorzetter was hij.  Naar Compostella gaan…  en dan de volledige route, want de tocht naar Compostella begint thuis en doe je niet met de fiets WEL te voet! Want hij kreeg geen kick van snelheid . Pierre en ik zijn Jos gaan halen in Compostella en wij kwamen Jos en zijn pelgrimsvrienden tegen op het grote plein…hij was content ons te zien…MAAR…was helemaal niet moe …toch deed hij 3000 km te voet naar Compostella meestal in de gietende regen…je moet het maar doen en kunnen volhouden! …Onze gezamenlijk trip ging dan verder tot aan “het einde van de wereld” waar wij een heel emotioneel moment beleefden omdat Jos er stenen gooide in de zee …voor zichzelf en voor vele vrienden van hem alsof zijn leven ervan afhing…wij reden verder naar Portugal tot bij Lieve en Eduardo en dat waren letterlijk de nodige dagen om “ af te kicken” en uit te rusten…dat waren fantastische dagen in Cova Da Moure!” …het negende eiland van Kaapverdië… wij deden niet veel meer dan praten… lezen en genieten van de rust.

 

Toen onze goede vriend Jos ziek werd konden wij letterlijk onze oren niet geloven! Toch niet “DE Perre”! Hoe kan dat nu?…Maar deze ziekte trof wel “DE Perre” en zijn kinderen deden alle dagen wat zij konden. Hun vokke mocht en zou niets te kort mogen komen! En wij probeerden hem zoveel als mogelijk te bezoeken en te ondersteunen…en mensen te informeren hoe het met Jos ging en vooral stuurden wij vele groeten door van hem want dat vond hij zeer belangrijk…”doe iedereen de groeten” zei hij na ieder bezoek. En uiteraard babbelden wij ook regelmatig over wat vooraf ging…WANT…eigenlijk hebben wij genoeg gehad van dat…Luc Hendrickx stierf ook van acute leukemie op 18 april vorig jaar…Eduardo Pontes overleed in Portugal op 20 januari van dit jaar…BEIDEN OOK ZEER GOEDE VRIENDEN VAN JOS EN VAN ONS…Jos zei dikwijls …er is niets aan te doen Dimp…”HET IS WAT HET IS” …Hij vertelde veel over zijn interesses en ik kan jullie verzekeren dat hij …zolang hij kon de vakbondsacties tot op de voet volgde en ook de politiek in dit Land of waar dan ook…hij kon er zich enorm rond opwinden…EN…wij spraken ook veel over wat hem nu overkwam…en hoe het mogelijk is weet ik niet maar hij wou ons geruststellen! Hij vertelde dan dat hij eigenlijk een zeer goed leven heeft gehad… ondanks de tegenslagen en het ziek zijn van Wis…Hij maakte de juiste keuzes in zijn leven en had nergens spijt van…Hij wilde heel graag nog verder blijven leven maar wist zeer goed dat het kantje boordje zou zijn…Jos vond het vooral spijtig omdat hij zijn kleinkinderen niet zou zien opgroeien en daar was hij fier op en ook nieuwsgierig naar…hij vond het  spijtig voor zijn kinderen…MAAR…zei de Jos” mijn kinderen kunnen verder zonder mij…zo hebben wij hun opgevoed en ik merk dat het hun aardig lukt…zij zijn goed terechtgekomen en den Tom en Guy zijn toffe mannen…dat zal allemaal wel goed komen…” Jos zei ook “versta mij niet verkeerd he Dimp…ik kies om ervoor te gaan en ik hoop dat het mij zal lukken want het leven is mij te dierbaar…!…MAAR…als  het fout afloopt… neem ik daar vrede mee…”

Beste Mieke, Beste Nele…jullie vader was een bijzonder man en was zeer bescheiden en daarin maakte hij echt het verschil voor ons. Hij was niet de man met het grote ‘ego’, het grote woord…hij was ook niet de tafelspringer… ONZE VRIENDSCHAP met “DE Perre” was HEEL BIJZONDER EN nog lang niet ten einde … er zouden nog vele en boeiende jaren wachten…maar deze verschrikkelijke ziekte heeft er anders over beslist!

 

Beste mensen allemaal, het heeft niet mogen zijn en het sterven van “DE Perre” op deze veel te jonge leeftijd…treft ons zeer diep…wij gaan hem missen…heel erg missen…want hij was EEN BIJZONDER GOEDE VRIEND VAN ONS! Hij was ons luisterende oor…heel betrouwbaar in alles wat hij zei en deed…wij konden altijd op hem rekenen…hij wist gewoon alles en dat hielp ons veel bij discussies waar geen eind aan kwamen…Jos was een gemakkelijk persoon en wou nooit iemand tot last zijn… Wij kunnen alleen maar dankbaar zijn dat wij meer dan veertig jaar Jos kenden als onze allerbeste vriend…EN EEN VRIEND…DAT WAS HIJ … altijd stond hij klaar voor ons en reageerde  nooit of te nooit beoordelend…onze herinneringen zijn zo veel…heel intens…en aangenaam … wij zullen nog veel en lang over hem praten en denken…wij gaan Jos NOOIT vergeten… en om ons verdriet te kunnen verwerken heeft hij zelf een goede tip gegeven…WANT…op een bepaald moment vroeg ik hem wat hij toch in godsnaam eraan had om uuuuuuuuuuren aan 1 stuk naar klassieke muziek te luisteren? En toen was zijn antwoord: “Awel Dimp…klassieke muziek heeft mij altijd geholpen om leren om te gaan met mijn angsten  en om mijn verdriet om vele dingen te helpen verwerken…vooral bij het sterven van Wis!”…sindsdien leerde ik beter te luisteren naar de muziek van Jos…en ik zal het nog veel doen! Want inderdaad mooie klassieke muziek helpt op dit moment toch een heel klein beetje…

DANKUWEL JOS…DANKUWEL PERRE VOOR ALLES…wij gaan proberen om met ons verdriet goed om te gaan en een juiste plaats te geven…wij gaan de waarden van onze vriendschap koesteren…en wij gaan ook proberen JOS…om jou wat los te laten …dankuwel…

 

Muziek: Old Friends van Toots Tielemans,

Sterven als de lente komt

Rachel:  De Portugese dichter Fernando Pessoa wordt door velen gezien als de grootste Europese dichter van de Twintigste Eeuw.  “Wanneer de lente komt” lijkt een pessimistisch weemoedig gedicht, maar luister goed, herlees het en je proeft het optimisme.  Er komt altijd een nieuwe lente, nieuw leven…  Deze tekst wordt gelezen door Renilde.

Wanneer de lente komt…

Wanneer de lente komt, en als ik dan al dood ben,                                                                                        zullen de bloemen net zo bloeien                                                                                                                        en de bomen zullen niet minder groen zijn dan het vorig voorjaar.

De werkelijkheid heeft mij niet nodig.

Ik voel een enorme vreugde bij de gedachte dat mijn dood volkomen onbelangrijk is.

Wanneer ik wist dat ik morgen zou sterven,                                                                                                      en het was overmorgen lente, zou ik tevreden sterven,                                                                           omdat het overmorgen lente was.                                                                                                                               Als dat haar tijd is, wanneer dan zou ze moeten komen tenzij op haar tijd ?

Ik houd ervan dat alles werkelijk is en alles zo als het moet zijn;                                                                      daar houd ik van omdat het zo zou wezen ook als ik er niet van hield.

Daarom, als ik nu sterf, sterf ik tevreden,                                                                                                     want alles is werkelijk en alles zo als het moet zijn

Men mag Latijn bidden boven mijn kist, indien men wil.                                                                                 Indien men wil, mag men rondom dansen en zingen.                                                                                       Ik heb geen voorkeur voor de tijd wanneer ik toch geen voorkeur meer kan hebben.

Wat zal zijn, wanneer het zijn zal, zal zijn wat het is.

 

Dankwoord

Ik lees nu in naam van Mieke en Nele een dankwoord en zij verwoorden het zo:

Vokke, je zei zelf dat jij je een schakel voelde in de geschiedenis, een schakel tussen generaties.  Wat wij van jou hebben gekregen dat in ons zal blijven verder leven:

– een kritische zin om niet zomaar alles te geloven wat “men” zegt

– een gevoel voor rechtvaardigheid en de durf om onze mond open te trekken als het nodig is

– de liefde voor muziek en literatuur

– een open mind voor vreemde culturen

– de zin om te reizen en dan nog liefst naar de Provence.

– de wetenschap dat geluk niet in materiële dingen schuilgaat

– de waarde van vriendschap, en van goede vrienden.

 

Hannes en Arno willen nog het volgende kwijt:

Opa, we zullen je missen maar in ons hoofd en in ons hartje kunnen we nog altijd met jou praten.

De kinderen van Jos wensen op het einde van deze viering heel uitdrukkelijk zijn goede vrienden te bedanken en zijn broers en zussen.  Hun bezoekjes in Antwerpen maakten zijn ziekte draaglijk. Daarnaast ook hun dankbaarheid aan de familie en alle mensen die via telefoon, mail of in gedachten met hem mee op weg gingen en hen ondersteunden.   En last but not least heel veel dank aan Ludo Mariën voor de prachtige muzikale omkadering.

 

Op het einde van deze afscheidsplechtigheid, nodig ik jullie uit een laatste groet te brengen aan Jos.
De asvertrooiing zal plaats vinden op de begraafplaats van Veerle.
Je kan hierbij aanwezig zijn als je dit verkiest.
De genodigden voor de koffietafel worden in de parochiezaal van Zammel verwacht.
Iedereen ontvangt tevens een gedachtenisprentje bij het verlaten van de aula.

Zo brengen we hem een laatste hulde en zo zal hij blijven leven in uw gedachten en nog meer in uw hart.

Muziek: Ik wil deze nacht in de straten verdwalen van Wannes Vandevelde

Santiago II

Na een tocht van 46km zijn we reeds zaterdagavond in Santiago de Compostela aangekomen. Dit was niet zo gepland. Normaal zouden we nog overnacht hebben in de albergue van Teo. Daar is een kleine (24 plaatsen) officiele albergue van de xunta van Galicie.
Deze zat op 3 bedden na volledig vol en na vorige ervaringen en discussies over het fietsje van Pierre vreesden we verder gestuurd te worden als de verantwoordelijke te 5 uur zou toekomen. In de officiele albergues hebben stappers voorrang. Fietsers krijgen pas vanaf 8 zekerheid om te blijven als er plaats vrij is. Dus hebben we het zekere voor het onzekere genomen en zijn verder gestapt in de hoop verder nog een private albergue te vinden. Maar er kwam er geen meer en dus logeren we in dezelfde hostal in Santiago waar ik vorig jaar met Pierre en Dimp logeerde. Ik zelfs in dezelfde kamer.
Met in de voormiddag onze gedachten in Mol was het dus een fysieke en mentale zware dag. Gelukkig dat het weer veel beter was dan voorspeld. We zijn ‘s morgens onder een grijze hemel vertrokken maar na de middag scheen de zon volop. En ook het landschap was heel mooi. Heuvelend door vooral mooie eikenbossen, langs een riviertje met een mooie vallei en straatje in en straatje uit door typische landbouwersdorpjes. En door Padron waar het kermis was. Een heel grote foor (palmenmarkt) en een stoet met reuzen en een koers.
Er waren een paar grote kerken en in een ervan was er een doop.
Dood en nieuw leven op hetzelfde moment.
Op zondag hebben we dan onze pelgrimsplichten vervuld. Lang aangeschoven voor ons pelgrimsdiploma, om 12 uur de pelgrimsmis en de show met de botafumeiro( reuzenwierooksvat). Maar ook ontmoetingen met onze vrienden van de Camino Portugues. Nadien een zwerftocht door de oude stad op zoek naar eten, drank en souvenirs, het versturen van kaartjes.
Ik ben ondertussen naar het busstation gegaan om kaarten te kopen voor onze busreis maandag naar Lissabon. 10 uur bus. Ik vrees dat dat de zwaarste dag van onze pelgrimage gaat worden  maar het vooruitzicht om onze vrienden terrug te zien zal alles goed maken.
Zo zit deze tocht er eigenlijk op. Deze tocht is door de omstandigheden nog specialer geworden. Met 3 op pelgrimstocht gaan is anders dan alleen. Maar onze vriendschap is door deze tocht, door samen veel lief en  veel leed te delen, hechter geworden.
Zoals Kris op zijn kaartjrs schreef:”you never walk alone.”
Met deze wijze woorden sluit ik deze blog af. Maar vandaag zijn ook reeds de eerste gedachten voor een nieuwe tocht uitgesproken.
Buen Camino aan iedereen en bedankt voor de steun, de interesse en de aanmoedigingen

image

image

image

Caldas de Reis

Gisteren hebben we in een mooi pensionnetje geslapen. Helaas in de louche buurt van Pontevedra. De ganse nacht lawaai op het plein. Kris dacht dat een grote processie naar Compostela vertrok maar het was nog nacht en het waren niet echt religieuze gezangen. Toen we deze morgen gingen ontbijten kwamen we nog enkele personen tegen die sporen vertoonden van een zware nacht.
Dus met weinig slaap vertrokken. En reeds na een kwartiertje stappen vielen de eerste druppels om de rest van de dag niet meer op te houden. Het was van omgeving een gewone dag. De ganse dag afwisselend door Eucaliptusbossen soms wat wijngaarden en weiden en een zeldzaam gehuchtje met enkele huizen. Reeds kort na de start kwamen we de Portugese bevoorrading vqan Pedro tegen. Vandaag waren het droge koekjes met rozijnen. Een paar uur later in het cafe van Don Pulpo kwamen we de Portugezen opnieuw tegen. Hun groep is gevormd uit het koor van de universiteit van Porto.
Omdat het vandaag 25 april is,de 40ste verjaardag van de Portugese revolutie, zongen we samen Grandola villa morena. Jammer genoeg kenden wij Belgen de tekst beter dan de Portugezen.
Nu zitten we in de officiele albergue van Caldas de Reis. Een soort kippenbaterij voor pelgrims. Hoe kan ik zo veel mogelijk mensen te slapen leggen op zo klein mogelijke ruimte. Ik krijg opnieuw de verschijnselen van mijn vorige Camino. En nu reeds na een week stappen.
Toch nog een leuk moment vanuit het grijze verregende stadje. Toen we ons nog aan het instaleren waren kwam er iemand naar mij met een briefje in het Nederlands:
Aan de 3 Belgen met het gele fietsje. Een berichtje dat de Nederlandse Maya (Oma) achtergelaten had met telefoonnummer en emailadres. Een leuke verrassing.
Caldas de Reis lijkt een leuk stadje met warmwaterbronnen maar het weer is te slecht (koud en nat) om hier rond te lopen. Kris komt net binnen van de bakker met een brood en …. een paraplu.
Groetjes vanuit een verzopen Galicie en voor morgen wordt hetzelfde weer verwacht…dus…

image

image

Pontevedra

Vandaag heb ik me opnieuw in mijn element gevoeld. Na een week eindelijk eens een dagje regen dus veel zuurstof in de lucht.
Gisteren hebben we in Redondela geslapen na een etappe van 32 km.
De eerste twee uren door een prachtig landschap met enkele riviertjes met oude romeinse bruggen. Daarna hebben we een heel lang stuk door de industriezone van O Porrino gestapt. Het laatste stuk, na een lange klim, beloonde ons met een fraai uitzicht op de Ria (zeearm) van Vigo. De huizen onderweg waren gebouwd met het roze arduin uit de streek. De refugio was in een middeleeuws gebouw in het historisch centrum. Aan zee konden we het natuurlijk niet laten de lokale witte wijn te proeven met heel lekkere calamares. In het restaurant waar we ‘s avonds aten stond natuurlijk Real Madrid op en bij het doelpunt waren de aanwezige Spanjaarden razend enthousiast.
Vanmorgen zijn we dan in de gietende regen de stad uitgeklommen. Van boven hadden we door de wolken doorkijkjes op zee. Na de brug van Ponte Sampaio hebben we een sanitaire stop ingelast. Lekkere koffie met 2 cakejes en omdat het zo hard regende nog een koffie met 2 andere cakejes. Ja naar Santiago stappen is echt afzien. Het stopte echter niet met regenen en dus door de regen verder. Hier begon een tweede en vooral voor de fietser lastige klim. Dan een lange afdaling en beneden aan de kapel van Santa Marta kwamen we onze Portugese vriend Pedro tegen. Hij is nu als.begeleider met een groep van 25 van de universiteit van Porto op weg naar Santiago en zorgt onderweg voor bevoorrading en ook wij profiteren mee. Lekkere gedroogde aardbeien.
Ook Pontevedra ligt aan zee. Het eerste wat opvalt zijn de talrijke rijkversierde kerken en kloosters. De opvallendste is gewijd aan Maria als pelgrim. En ze hebben er ook lekkere wijn natuurlijk. Bij de lokale fietsenmaker hebben we het fietsje een hele revisie gegeven. Nieuwe remblokjes, ketting gesmeerd en banden opgeblazen en alles voor 10 Euro.
In de stad is ook heel wat te doen. Een manifestatie op 1 mei voor tewerkstelling en waardige pensioenen en net was er een betoging aan de bank van Galicie.
Vanavond voelen we ons vanuit Pontevedra speciaal verbonden met onze vrienden in de Kempen.
Veel groeten vanop 65 km van Santiago.

image

image

image

Weg met de troika

Pasen in de minho …klokken-bloemen-gezang…en vuur. De lokale bevolking maakt poppen in stro en karton . Ze hekelen lokale politieke toestanden en gebeurtenissen uit de buurt. Op paasdag worden de poppen verbrand en knalt vuurwerk…zo begint een nieuwe periode…een fragmet is internationaal/europees geinspireerd : 1 dame en twee heren met als tekst : “neen aan de troika” – barosso, van rompuy en merkel en co weten hoe portugezen denken over de aanpak van de crisis…,denk en handel lokaal en globaal ! Ook op de camino – lokaal en globaal werken – glokaal werken !

Tui Spanje

Voor de volgers op de kaart. De vermelde overnachtingsplaatsen zijn juist en we hebben alleen de eerste dag een lange afstand gelopen omdat we toen na Porto een stuk de kust gevolgd hebben.
Vandaag hebben we ook ons eerste kort mini regenbuitje gehad. Dus poncho aan en na een paar minuten weer uit. Het landschap vandaag was heuvelend met weer veel stukken kasssei. We volgen grotendeels heirbaan 19 naar Astorga. Misschien is dat een verklaring voor de vele kasseiwegen. In deze streek zijn nog veel openbare wasplaatsen. Nu zijn we in Spanje aangekomenin Tui. Een grensstadje met een oud centrum en een mooie kathedraal. Omdat Pierre met de fiets is mogen we in de officiele albergue niet binnen voor 20 uur. Dus zitten we nu in een private albergue. Hier moeten we voor de volgende dagen een oplossing voor vinden want dat gaat in gans Galicie zo zijn.
We hebben ook onze eerste aftelpaal naar Compostela gezien. Nog 115,4 km te gaan.
En we zijnin Spanje dus geen echte kaarsen meer in de kerken maar elektrische lichtjes. En ook pas eten ‘s avonds laat en de klok opnieuw verzetten.
En morgen dus een uur vroeger op.
Buenos tardes
image

image

image