Santiago II

Na een tocht van 46km zijn we reeds zaterdagavond in Santiago de Compostela aangekomen. Dit was niet zo gepland. Normaal zouden we nog overnacht hebben in de albergue van Teo. Daar is een kleine (24 plaatsen) officiele albergue van de xunta van Galicie.
Deze zat op 3 bedden na volledig vol en na vorige ervaringen en discussies over het fietsje van Pierre vreesden we verder gestuurd te worden als de verantwoordelijke te 5 uur zou toekomen. In de officiele albergues hebben stappers voorrang. Fietsers krijgen pas vanaf 8 zekerheid om te blijven als er plaats vrij is. Dus hebben we het zekere voor het onzekere genomen en zijn verder gestapt in de hoop verder nog een private albergue te vinden. Maar er kwam er geen meer en dus logeren we in dezelfde hostal in Santiago waar ik vorig jaar met Pierre en Dimp logeerde. Ik zelfs in dezelfde kamer.
Met in de voormiddag onze gedachten in Mol was het dus een fysieke en mentale zware dag. Gelukkig dat het weer veel beter was dan voorspeld. We zijn ‘s morgens onder een grijze hemel vertrokken maar na de middag scheen de zon volop. En ook het landschap was heel mooi. Heuvelend door vooral mooie eikenbossen, langs een riviertje met een mooie vallei en straatje in en straatje uit door typische landbouwersdorpjes. En door Padron waar het kermis was. Een heel grote foor (palmenmarkt) en een stoet met reuzen en een koers.
Er waren een paar grote kerken en in een ervan was er een doop.
Dood en nieuw leven op hetzelfde moment.
Op zondag hebben we dan onze pelgrimsplichten vervuld. Lang aangeschoven voor ons pelgrimsdiploma, om 12 uur de pelgrimsmis en de show met de botafumeiro( reuzenwierooksvat). Maar ook ontmoetingen met onze vrienden van de Camino Portugues. Nadien een zwerftocht door de oude stad op zoek naar eten, drank en souvenirs, het versturen van kaartjes.
Ik ben ondertussen naar het busstation gegaan om kaarten te kopen voor onze busreis maandag naar Lissabon. 10 uur bus. Ik vrees dat dat de zwaarste dag van onze pelgrimage gaat worden  maar het vooruitzicht om onze vrienden terrug te zien zal alles goed maken.
Zo zit deze tocht er eigenlijk op. Deze tocht is door de omstandigheden nog specialer geworden. Met 3 op pelgrimstocht gaan is anders dan alleen. Maar onze vriendschap is door deze tocht, door samen veel lief en  veel leed te delen, hechter geworden.
Zoals Kris op zijn kaartjrs schreef:”you never walk alone.”
Met deze wijze woorden sluit ik deze blog af. Maar vandaag zijn ook reeds de eerste gedachten voor een nieuwe tocht uitgesproken.
Buen Camino aan iedereen en bedankt voor de steun, de interesse en de aanmoedigingen

image

image

image

Caldas de Reis

Gisteren hebben we in een mooi pensionnetje geslapen. Helaas in de louche buurt van Pontevedra. De ganse nacht lawaai op het plein. Kris dacht dat een grote processie naar Compostela vertrok maar het was nog nacht en het waren niet echt religieuze gezangen. Toen we deze morgen gingen ontbijten kwamen we nog enkele personen tegen die sporen vertoonden van een zware nacht.
Dus met weinig slaap vertrokken. En reeds na een kwartiertje stappen vielen de eerste druppels om de rest van de dag niet meer op te houden. Het was van omgeving een gewone dag. De ganse dag afwisselend door Eucaliptusbossen soms wat wijngaarden en weiden en een zeldzaam gehuchtje met enkele huizen. Reeds kort na de start kwamen we de Portugese bevoorrading vqan Pedro tegen. Vandaag waren het droge koekjes met rozijnen. Een paar uur later in het cafe van Don Pulpo kwamen we de Portugezen opnieuw tegen. Hun groep is gevormd uit het koor van de universiteit van Porto.
Omdat het vandaag 25 april is,de 40ste verjaardag van de Portugese revolutie, zongen we samen Grandola villa morena. Jammer genoeg kenden wij Belgen de tekst beter dan de Portugezen.
Nu zitten we in de officiele albergue van Caldas de Reis. Een soort kippenbaterij voor pelgrims. Hoe kan ik zo veel mogelijk mensen te slapen leggen op zo klein mogelijke ruimte. Ik krijg opnieuw de verschijnselen van mijn vorige Camino. En nu reeds na een week stappen.
Toch nog een leuk moment vanuit het grijze verregende stadje. Toen we ons nog aan het instaleren waren kwam er iemand naar mij met een briefje in het Nederlands:
Aan de 3 Belgen met het gele fietsje. Een berichtje dat de Nederlandse Maya (Oma) achtergelaten had met telefoonnummer en emailadres. Een leuke verrassing.
Caldas de Reis lijkt een leuk stadje met warmwaterbronnen maar het weer is te slecht (koud en nat) om hier rond te lopen. Kris komt net binnen van de bakker met een brood en …. een paraplu.
Groetjes vanuit een verzopen Galicie en voor morgen wordt hetzelfde weer verwacht…dus…

image

image

Pontevedra

Vandaag heb ik me opnieuw in mijn element gevoeld. Na een week eindelijk eens een dagje regen dus veel zuurstof in de lucht.
Gisteren hebben we in Redondela geslapen na een etappe van 32 km.
De eerste twee uren door een prachtig landschap met enkele riviertjes met oude romeinse bruggen. Daarna hebben we een heel lang stuk door de industriezone van O Porrino gestapt. Het laatste stuk, na een lange klim, beloonde ons met een fraai uitzicht op de Ria (zeearm) van Vigo. De huizen onderweg waren gebouwd met het roze arduin uit de streek. De refugio was in een middeleeuws gebouw in het historisch centrum. Aan zee konden we het natuurlijk niet laten de lokale witte wijn te proeven met heel lekkere calamares. In het restaurant waar we ‘s avonds aten stond natuurlijk Real Madrid op en bij het doelpunt waren de aanwezige Spanjaarden razend enthousiast.
Vanmorgen zijn we dan in de gietende regen de stad uitgeklommen. Van boven hadden we door de wolken doorkijkjes op zee. Na de brug van Ponte Sampaio hebben we een sanitaire stop ingelast. Lekkere koffie met 2 cakejes en omdat het zo hard regende nog een koffie met 2 andere cakejes. Ja naar Santiago stappen is echt afzien. Het stopte echter niet met regenen en dus door de regen verder. Hier begon een tweede en vooral voor de fietser lastige klim. Dan een lange afdaling en beneden aan de kapel van Santa Marta kwamen we onze Portugese vriend Pedro tegen. Hij is nu als.begeleider met een groep van 25 van de universiteit van Porto op weg naar Santiago en zorgt onderweg voor bevoorrading en ook wij profiteren mee. Lekkere gedroogde aardbeien.
Ook Pontevedra ligt aan zee. Het eerste wat opvalt zijn de talrijke rijkversierde kerken en kloosters. De opvallendste is gewijd aan Maria als pelgrim. En ze hebben er ook lekkere wijn natuurlijk. Bij de lokale fietsenmaker hebben we het fietsje een hele revisie gegeven. Nieuwe remblokjes, ketting gesmeerd en banden opgeblazen en alles voor 10 Euro.
In de stad is ook heel wat te doen. Een manifestatie op 1 mei voor tewerkstelling en waardige pensioenen en net was er een betoging aan de bank van Galicie.
Vanavond voelen we ons vanuit Pontevedra speciaal verbonden met onze vrienden in de Kempen.
Veel groeten vanop 65 km van Santiago.

image

image

image

Weg met de troika

Pasen in de minho …klokken-bloemen-gezang…en vuur. De lokale bevolking maakt poppen in stro en karton . Ze hekelen lokale politieke toestanden en gebeurtenissen uit de buurt. Op paasdag worden de poppen verbrand en knalt vuurwerk…zo begint een nieuwe periode…een fragmet is internationaal/europees geinspireerd : 1 dame en twee heren met als tekst : “neen aan de troika” – barosso, van rompuy en merkel en co weten hoe portugezen denken over de aanpak van de crisis…,denk en handel lokaal en globaal ! Ook op de camino – lokaal en globaal werken – glokaal werken !

Tui Spanje

Voor de volgers op de kaart. De vermelde overnachtingsplaatsen zijn juist en we hebben alleen de eerste dag een lange afstand gelopen omdat we toen na Porto een stuk de kust gevolgd hebben.
Vandaag hebben we ook ons eerste kort mini regenbuitje gehad. Dus poncho aan en na een paar minuten weer uit. Het landschap vandaag was heuvelend met weer veel stukken kasssei. We volgen grotendeels heirbaan 19 naar Astorga. Misschien is dat een verklaring voor de vele kasseiwegen. In deze streek zijn nog veel openbare wasplaatsen. Nu zijn we in Spanje aangekomenin Tui. Een grensstadje met een oud centrum en een mooie kathedraal. Omdat Pierre met de fiets is mogen we in de officiele albergue niet binnen voor 20 uur. Dus zitten we nu in een private albergue. Hier moeten we voor de volgende dagen een oplossing voor vinden want dat gaat in gans Galicie zo zijn.
We hebben ook onze eerste aftelpaal naar Compostela gezien. Nog 115,4 km te gaan.
En we zijnin Spanje dus geen echte kaarsen meer in de kerken maar elektrische lichtjes. En ook pas eten ‘s avonds laat en de klok opnieuw verzetten.
En morgen dus een uur vroeger op.
Buenos tardes
image

image

image

Sao Pedro de Rubiaes

Vandaag zijn we van Ponte de Lima naar Rubiaes gestapt. Een korte maar vinnige etappe.
Gisteravond zijn we samen met Pedro van de universiteit van Porto gaan eten. Lekker gegeten maar ook de situatie van de jongeren in Portugal besproken. De werkloosheid is gigantisch en veel jongeren emigreren. Hijzelf vertelde dat op 10 jaar tijd zijn loon met de helft verminderd was.
Omdat het maar een korte etappe was hebben we na een heel zoet ontbijt nog wat door de stad gedwaald. Vandaag stond er een pittige klim op het programma maar gelukkig was er aan de voet nog een terrasje. Er was ook een kapelletje open waar we kaarsen aangestoken hebben. Niet alleen voor Luk maar ook voor Saskia (vriendin van mijn neef) die vorige week zaterdag begraven is.
De klim was te voet wel te doen maar het fietsje hebben we met vereende krachten naar boven moeten heisen. Pierre is klaar om in augustus met zijn plooifietsje de Ventoux te beklimmen. Op de klim kwamen we een vader met zijn 10jarige zoon (uit Hong Kong) tegen die de tocht met de MTB aan het maken zijn. In het dorpje waar we nu logeren staat een 13de eeuwse kerk maar natuurlijk gesloten. Verder is er buiten een restaurantje (waar WiFi is) niet veel te zien.
Het blijft tot nu uitstekend wandelweer. Droog ,wat wolken maar de zon komt er regelmatig door en uit de wind is het op de terrasjes goed te doen.
Dit is het laatste berichtje vanuit Portugal want morgenavond slapen we reeds in Spanje.
Grtjs.

image

image

image

Ponte de Lima

Na een dag onderling overleg en na talrijke contacten met het thuisfront hebben we beslist om onze tocht met 3 verder te zetten in de geest zoals we denken dat Luk zou gewild hebben.
Samen een weg afleggen, openstaan voor de mensen onderweg, samen moeilijkheden overwinnen. In deze geest gaan we samen met drie op weg naar Compostela.
Gisteren kraaide de haan van de gerechtigheid toen we Barcelos binnentrokken na een heuvelende weg veelal over kasseien. Pierre kan volgend jaar gemakkelijk de kasseiklassiekers mee rijden. Op zijn plooifietsje kan hij alle hellingen overwinnen en in de afdalingen is hij niet af te stoppen.
In Barcelos hebben we dan ‘s middags lekker gegeten. Er restte ons dan nog een lange en steile klim naar Sao Pedro Fins waar we in de mooie nieuwe albergue overnacht hebben.
Vandaag zijn we dan over golvende paden richting Ponte de Lima gestapt. Op paasdag. En dat hebben we geweten en vooral gevoeld. De ganse dag wordt er van op alle heuvels vuurwerk afgeschoten en in de voormiddag overstemden de klokken van de toren aan een kant van de vallei de klokken van de toren aan de andere kant van de vallei en op een gegeven moment speelden de luidsprekers vanop een kerk het hallelujah uit de Messias van Handel zo hard dat het boven het gebeier van de klokken uitkwam.
Door al dat geknal van het vuurwerk( veel lawaai maar weinig licht) zijn de boze geesten van de winter verjaagd want na de vorige eerder grijze dagen ( wel droog) kwam vandaag de zon er met momenten wel door. Ook de gebruikelijke ontmoetingen zijn gestart. We hebben deze namiddag ons wijntje gedronken met een kranige Nederlandse Maya van 72 jaar die nog erg actief is en de Camino loopt met haar kleindochter Maaike. En deze middag bij de picnique kregen we het gezelschap van een Duits koppel uit Munster. Heel aangename gesprekken. Morgen staat de hoogste col ( maar 405m) op het programma en dan kan Pierre zijn klimmerskapaciteit tonen. Met de voeten en de spieren is nog steeds alles in orde en de mooie omgeving en de medepelgrims helpen ons om de moraal hoog te houden.
Een zalig Pasen vanuit Portugal.

image

image

image

image